Ağladımm sabahlara dek, gözlerim kan nehri sersefil…
Yalvardımm sen duyana dek, kimse duymadı ruh bedende tek kefil…
Yas günü gözlerim, kalk desen derman mı var…
El esir sözlerim, sus desen çarem mi var…

Alışamadım Sensizliğe

Günler geçti, aylar bile geçti
Alışamadım Sensizliğe, dön gel bitanem
Kucağım bomboş her gece, kimse ısıtmıyor sen gibi beni delice
Alışamadım Sensizliğe, dön gel bitanem

Parmaklarım alışmış sana be, hissetmek istiyor, dokunmak istiyor
Gittin gelmedin hain, kim bilir şimdi seni kimler hissediyor.

Dolduramaz yerini 480 MB ramlik pc’ler,  17 inc LCD ekranlar
Sen gel be 1.5 GB ramine, 15,4 inçine kurban olduğum
El anlamaz senin hasretinden, el anlamaz yokluğundan
Sen gel be 1.5 GB ramine, 15,4 inçine kurban olduğum

İlle de Roman Olsun muş. Ya kardeşim roman moman olmasın bunlar Romansa, böyle gerizekalı insanlarsa mümkünse yakalım ya odun fırınlarında , Hitler haklı mı yoksa ne? Çıldırucün ya. Ne salaklıklar ne şebeklikler öyle ya, bizim insanımız ne kadar basit ya, oturup izliyor bunları ya? Yanlış anlaşılmasın lafım romanlara değil, bu konusu saçmalık olan kurmaca TV programına.

Onu bunu geçtim tamam, programda bir tane RAP grubu var, Allah’ım son nokta ya.. Ne kadar gerzek bu adamlar ya? Dinlediğim müzikten iğrendirmek için uğraşıyorlar. “Yowww yooww yeee yee” leri, len gerizekalı öküz bulunduğun programa bir bak sonra “yoww” falan de. Aptal!

Bu RAP değil, bu RAP’se ben RAP bilmiyorum. Boş dinlemişim şimdiye kadar.

Halkımız ne kadar salak, çıldırıcam ya.. Bu insanlar mı benim toplumum, bu mu benim bulunduğum ortam. Sağımda, solumda niye herkes netlog’a girmek zorunda, niye bu kadar darlar… Niye niye niye?

(Yazıyı okuyan bazı arkadaşlar diyecektir, len programı izlemiyosun da nerden biliyosun bunları. Sen de bal gibi izliyorsun işte diyenler… Zap yaparken o salak diyaloglardan biri dikkatimi çekti. Oturdum, napıyor bu tipler diye bir baktım. Sonra da sinirden bu yazıyı yazma gereği duydum)

4 Eylül 2006 tarihinde köşemde yazdığım “Niye Göz Yumuyoruz?” başlıklı yazıyı da paylaşayım dedim sizlerle..

Cidden büyük bir sinirle, öfkeyle yazmıştım bu yazıyı, ki hala aynı sinir ve öfkeyi taşıyorum:

Yazının Geri Kalanını Oku »

Sözler güzel anlayana, paylaşmak istedim…

bak bütün şehirleri bombalandı yüreğim
ölenler kalanlar hepsi geçmişin
ilizyon dersi planlanmış oyunlar
bu durumu seyreden tv başındaki koyunlar

bomba varmı yoksa bombabomba.com dan alın atın
beyrut’a suriye’ye gecikmeli dur diyen
şahın amacı bir şehiri yok etmekmi
yoksa katliamı seyretmekmi
yoksa dur diyene yine dur demekmi
hala uyanamadınız hala hala
yasta anneleri ölen cocukları
hoolywood actıon gibi gösteren
magazin haberleri seyrede durun
yurdum maşa boyunda etlerini kesse
rest cekse nolacak savaşsak son durum
susun demek kolay gücü yeter belki susturmaya
ama sistemi dirtikleyen bu lokma elma kurdun
vicdanı sızlamazsa işte o zmn
ruhsuz zombiler halinde tv seyreder
hipnozsa en büyük sorun..
yolun sonu foseptik biz hep itildik
savaşta en önce cephelere bayrak diktik
ve geçmişi övgüyle anlatıp habut olurken
içten fethedildik kalelerimizle
biz hep hamburger yedik yeah

Sen Giderken ellerinle boyadığın bu yürek hep yalnızlık şarkılarının nakaratlarında…

9 Eylül 2007′de yazmıştım bu yazıyı. Neredeyse 1 yıl oluyor… Ve şu ekrana baktığımda, tekrar o ağlamaklı cümlelerle yüzleştiğimde aynı duygulardayım… Basit bir kabindeyim şıu an, kimse göremiyor fazla göz önünde değilim, biraz da rahatım. Süzülüyor gözyaşları gözlerimden… Yine çaresizim, yine darmadağınım… Acım daha da arttı günler geçtikçe azalacağı yere, daha da güçsüzüm, gönlümde derman yok…

Yazının Geri Kalanını Oku »

Ağlasın gözlerinde bıraktığın 18 yaşım sende gömüldü binlerce sevgi kucağına sarılamadığım an Ve lütfen uyuu..

Yazının Geri Kalanını Oku »